Na de kunstacademie (ABK Rotterdam) behaalde Clara Bastian haar propedeuse biologie, een studie die tegemoet kwam aan haar fascinatie voor anatomie. De intrigerende portretten die Clara Bastian van dieren en mensen maakt, zijn met groot vakmanschap geschilderd. De weergave van textuur, van lichtval en schaduwpartijen maken haar werk bijna realistischer dan een foto; je kunt de vacht van haar Koe voelen, of een duik nemen in het heldere zwembadwater van Kitty. Haar stijl is verwant met het Fotorealisme, een Amerikaanse stroming die is voortgekomen uit de Pop art. Vooral de vervreemdende uitstraling van haar portretten doet denken aan bekende Fotorealisten als Chuck Close. Het oeuvre van Bastian bestaat uit opdracht-portretten en vrij werk. In het vrije werk geeft zij niet alleen blijk van haar beheersing van het ambacht, maar vooral ook van haar authentieke blik op de werkelijkheid. Uit deze schilderijen spreekt de permanente verwondering en nieuwsgierigheid, waarmee Bastian de wereld en de mensen daarin tegemoet treedt. Ze laat ons door haar ogen kijken. Wat we te zien krijgen lijkt een vervorming van de werkelijkheid, zonder dat we precies kunnen aanwijzen wat er “niet klopt”. De portretten hebben iets vreemds, dat tegelijkertijd fascineert. Wie beter kijkt, ontdekt dat ze de innerlijke werkelijkheid van de geportretteerde laat zien: datgene, wat men meestal zorgvuldig afdekt met een masker. Zonder te vervallen in filosofische, Derrida-achtige beschouwingen over interpretatie (“de werkelijkheid bestaat niet”) zou je kunnen zeggen dat Bastian met haar onbevangen blik door het masker heen kan kijken. Momenten van spontaniteit en onbevangenheid hebben haar voorkeur. Net als het vrije werk geeft ook het portret-in-opdracht blijk van Bastians vermogen om iemands echte gezicht te laten zien. “Het verschil,” zegt zij zelf, “zit ‘m in welke kant van iemands persoonlijkheid belicht wordt. Onze leuke, aardige kant is sociaal aanvaardbaar, dus die laten we veel makkelijker zien dan onze dark side. Wat ik in mijn vrije werk laat zien is veel moeilijker bereikbaar, maar die duistere kant is ook heel spannend en intrigerend.”